Beschreibung

22 Eylül 2016 tarihinde Esad rejimi, kendisine muhalif güçlerin kontrolündeki Halep'e saldırı baþlattı. İran ve Rusya'nın da desteðiyle Suriye birlikleri, Nadya'nın yolculuðu sırasında geçmiþ olduðu ünlü kapalı çarþı ve kaleyi içinde barındıran þehrin doðu kısmına doðru ilerlemeye baþladı. Aynı yılın sonlarına doðru bölgenin sadece yüzde beþlik bir bölümü direniþçilerin elinde kalmıþ ve geçici ateþkes ile de insanların þehri terk etmelerine izin verilmiþti. Birkaç hafta sonra Suriye ordusu, þehrin tüm kontrolünü ele geçirdiklerini bildirdi. Halep'in düþmesiyle Suriye yönetimi ülkenin üçte biri üzerindeki denetimini tekrar elde etti. Bu arada Esad karþıtı gruplar, DEAÞ ve Kürt güçleri de ülkenin geri kalan bölümünde denetimi saðlamak için savaþmaya devam etmekteydi.
Altı yıl süren savaþın etkilerinden kurtulmaya çalıþan Suriye artık bölünüp parçalanmıþ, þehirleri harabeye dönmüþ, insanlarının derin travmalar yaþadıðı bir ülkeye dönüþtü. Bu yıkım ve çöküþe dair rakamlar her geçen gün daha da artıyor. Çatıþmaların baþladıðı tarihten günümüze dek 450 binden fazla Suriyeli hayatını kaybetmiþ, 2 milyona yakın insan yaralanmıþ ve yine savaþ öncesi ülke nüfusunun neredeyse yarısına eþit, yani 12 milyon insan evlerini terk edip baþka ülkelerde sıðınmacı olarak yaþamaya zorlanmıþtır.
2010 kıþında ailemle beraber, Tunus'ta yaþanan son geliþmelere dair haberleri korku ve umutla izliyorduk. Güvenlik güçleri tarafından uðradıðı kötü muameleyi protesto etmek için kendini yakan Muhammed Buazizi, bu eylemiyle ülkede yeni bir devrimi de ateþlemiþti. Çoðu dikta yönetimi altında yaþayıp daha demokratik siyasi bir düzen ve daha iyi bir ekonomik gelecek arzusu taþıyan Ortadoðu'daki milyonlarca insanın yüreðindeki öfkeyi temsil eden bu olay pek de þaþırtıcı bir durum deðildi. Özellikle Facebook ve Twitter gibi sosyal iletiþim aðları ve teknolojinin de yardımıyla, Buazizi'nin ölümüne dair haberler kontrol edilemeyen bir yangın gibi büyük bir hızla yayılmıþtı. Tunus'ta yönetim halkın iradesine geçmiþ, devrik baþkanı ise ülkeyi terk etmek zorunda kalmıþtı. Komþu ülkelerde yaþayan insanlar bu geliþmelerden cesaret bulmuþ, yıllardır bastırılan öfkeli Mısır halkı Kahire'de Tahrir Meydanı'nı hıncahınç doldurmuþtu. Aylar sonra onlar da baþlarındaki diktatörü devirmeyi baþarmıþtı. Artık Arap Baharı adını alan bu yangın, tüm bölgeye yayılmıþtı. Ortadoðu politikaları üzerine üniversitede ders veren eþimle birlikte bu bölgede yaþadık ve seyahat ettik. Buralarda bulunan dostlarımız aracılıðıyla, yaþanan tüm geliþmeler hakkında sıcaðı sıcaðına bilgilendiriliyorduk.
Sonunda bu yangının alevleri 2012'nin Þubat ayında, ekonomik zorluk ve toplumsal huzursuzluk içinde yaþayan Suriye halkına da ulaþmıþtı. İklim deðiþikliðinden dolayı uzun yıllar yaþanan kuraklıðın etkilerinden kurtulmak için binlerce çiftçi ve köylünün þehirlere akın etmesiyle Suriye halkının öfkesi artmıþtı. Deraa þehrinde duvarlara sprey boya ile yönetim karþıtı sloganlar yazan bir grup gencin tutuklanıp iþkence görmesiyle olayların fitili ateþlenmiþti. Tutuklama ve iþkenceleri protesto etmek için insanlar sokaklara döküldü. Gerçekleþen protestoları bastırmak için Suriye ordusunun orantısız güç kullanmasına halk isyan etmekteydi. Baþlarda yaþananlar umut verici görünse de, yüzlerce muhalif grubun kendi bölgelerini ve ideolojilerini savunmak için yürüttükleri kanlı mücadele yıllarca sürdü. Baþlangıçta yapılan protestolar mezhepsel farklılıklardan uzak olsa da zamanla iþin içine silahlı mücadelenin girmesiyle ülkedeki mezhep farklılıkları daha keskinleþmeye baþladı.
Savaþta sadece masum insanlar acı çekiyor. Üzerindeki kırmızı gömleðiyle Türkiye sahiline ölmüþ bedeni vuran küçük Aylan Kurdi'ye ait görüntüleri kim unutabilir? Beni yardım göndermek ya da pek etkili olmayan, yönetimdeki tanıdıklarımla irtibata geçmekten daha fazlasını yapmaya zorlayan þey, iþte bu görüntüler, savaþtan kaçan masum çocukların içler acısı görüntüleriydi. Gözlerimizin önünde yaþananlara sıradan bir insan gözüyle bakmak istedim. Üzülerek belirtmek isterim ki, Aylan bebek bana, ilk kitabım Kabil'den Kaçıþ'taki Meryem'i hatırlatmıþtı. İlk kitabımı bitirdiðimde, Afganistan'ın baþkenti Kabil'den kaçıþları sırasında ailesi tarafından istemeyerek geride bırakılan küçük kızın hikâyesinin yarım kaldıðını hissettim. Her ne kadar Meryem'in tekrar ailesine kavuþmasıyla kitap mutlu sonla bitmiþ olsa da, savaþta kaybolan bir çocuðun baþına gelebileceklere dair düþünceler her zaman kafamı meþgul etmekteydi. Nadya'nın öyküsü de, bu düþüncelerin etkisiyle, Suriye halkının yaþamlarına, ülkelerine, tarih, sanat ve kültürlerine bir pencere açabilme umuduyla geliþmiþtir.

YAZAR HAKKINDA

N.H. Senzai, pek çok devlet ödül listesinde ve NPR Backseat Kitap Kulubü'nün seçtiði kitaplar listesinde yer alan ünlü Kabil'den Kaçıþ kitabının da yazarıdır. Bu kitabın devamı olan Kabil'i Kurtarmak adlı kitabı Edgar Ödülüne aday gösterilmiþ, School Library Journal tarafından "Çokkültürlü yazın ya da gerçek kurgu kitap okurlarına" tavsiye edilmiþtir. Ailesiyle birlikte San Fransisco Bay Area'da yaþayan Sayın Senzai'ye www.nhsenzai.com adresinden ulaþılabilir.