Beschreibung

Koltuğun kenarına oturdum:
'Nine, neden böylesin?'
Cevap vermedi: 'Dedeme mi üzülüyorsun?'
Gözleriyle evet işareti yaptı. 'Dedemi neden hastaneye götürmüyoruz?'
'Dedenin hastaneye ihtiyacı yok.'
'O zaman Doktor Hulusi amcaya haber verelim, o gelsin.'
'Onun hiçbir şeye ihtiyacı yok.'
Ben de öyle düşünüyordum. Dedemin her şeyi vardı.
'Öyleyse neye ihtiyacı var?'
Ninem azıcık bekledikten sonra kendi kendine mırıldanır gibi konuştu:
'Ölüme ihtiyacı var?'
Dona kaldım; başım döner gibi oldu.
Demek ki insanın ölüme de ihtiyacı oluyordu:
'Neden böyle konuşuyorsun?'
Cevap vermedi. Beni kendine doğru çekti:
'Sen üzülme ama?'
Ne diyeceğimi bilemedim: 'Ölüm?' 'Ölüm bütün çaresizliklerin çaresidir. İnsanları bütün dertlerinden kurtarır.'
'Sen neden ağlıyorsun?'
Bir süre sustu, ardından zor duyulan bir sesle mırıldandı:
'Ben onsuz yaşayamam.'