Beschreibung

Altan için o gün odasında baþucunda beklemek, kaderin son ilmeði olmalıydı. Anlındaki iki satırın ne kadar noktaları virgülleri varsa gözyaþıyla koyuyordu. İsminin yazılmıþ olduðu çekmecenin kenarından sarkan kâðıdı fark edip alakasız þekilde uzanırken, ilk kelimesi iliþiyordu gözüne. Hayatın acımasızlıðı iþlenmiþti satırlara. Nur'un, Altan her bahçeyi düzenlediðinde söylediði sözler dökülmüþtü satırlara.

"Ortancalarımıza iyi bak!

Ellerim satırlara dolaþıyor yazarken,

Kelimeler kesiyor nefesimi,

Gözyaþlarım mürekkebimden önce dökülüyor satırlara,

Matem karası yüreðimi döktüðüm beyaz sayfaya.

Koca bir yük var omuzlarımda þimdi,

Aðırlıðımın milyon katı,

Aðız dolusu küsüyorum her kim varsa.

Çaresizlik deðil satırlarım,

Çaresini bulmuþ ki sitem edebiliyorum,

Sevmelerimi urganda sallandırıyorum,

Sevilmemi tebessümün þımartıyor.

Yanaklarımda al renkler,

Boynuna sarılsam,

Kollarımdan çekiniyorum,

Okuyamamıþım meðer yüreðimdeki seni.

Ruhumu teslim edeceðim urgan bile kızgın bakıyor,

Gitmeleri anlamayacak kadar cahilim þimdi,

Kalmalarım, mükâfatında kayıp,

En çok da sen kızma ne olur,

Ölüm sessiz düþer bedene biliyorum.

Bu defa ikimiz de haberdarız birbirimizden.

En çok da sen affet beni...

Kardeþim Altan."