Beschreibung

Bu çalıþma, "aþiret" kavramının Ortadoðu'daki etno-dinsel toplulukları tanımlamakta yetersiz olduðunu öne sürmekte ve kavramı bileþenlerine ayırarak ele almaktadır. Kitapta "aþiret" olarak tanımlanan halk toplulukları "etnos", toplulukların içinden ortaya çıkan yönetsel mekanizma "aþiret" olarak tanımlanmakta. "Asabiyye"nin kaynaðının ise topluluðun kandaþlıðı deðil, aslında sınıfsal-siyasal bir yapılaþmanın nüvesi olan "aþiret" mekanizması olduðu öne sürülmektedir. "Aþiret"in yerel, ancak merkez/devlet eliyle siyasal muhatap olarak kabul edildiðinde var olabilen, meþrulaþtırılarak varlıðını sürdürebilen yönetsel bir mekanizma olduðunu öne süren bu kitap, Kızılbaþ/Alevi Kürt topluluklarını da bu perspektifle ele almakta; Kızılbaþ/Alevi Kürt aþiretlerin þekillendiði tarihi Çemiþgezek coðrafyasını tarihsel-sosyal özgün bir habitus olarak kabul edip böylesi bir habitusun zorunlu kıldıðı klan, kabile, cemaat gibi formasyonların hem inanç hem de kimlik inþasındaki etkisini merkezle iliþki baðlamında tartıþmaya çalıþmaktadır. Kitapta, Çemiþgezek ve Dersim coðrafyasından taþan toplulukların Koçgiri'ye daðılmaları, Osmanlı'nın merkezileþme politikalarına paralel olarak merkezle iliþkilenmeleri ve "aþiret" mekanizmasının oluþumu enine boyuna tartıþılmaktadır. Bu mekanizmanın yarattıðı Kürtlük "asabiyye"si, buna baðlı olarak Koçgiri "hadisesi" ve bunun Cumhuriyet sonrasına etkisi, kentleþme ve göç sürecinde "aþiret"in daðılması, kentte dönüþüm ve yeniden þekillenmesi ise arþiv belgeleri, somut nüfus verileri ve saha görüþmeleri temelinde ortaya konmaktadır. Kavramsal ve yöntemsel yaklaþımıyla özgün bir örnek olduðunu düþündüðümüz bu çalıþmanın aþiret incelemelerine de bir katkı olmasını ümit ediyoruz...