Beschreibung

Bu satırların yazarı, tıp fakültesini 1981 yılında bitirdikten bir yıl sonra uzmanlık eðitimine baþladı. 1986 yılında, otuz yaþını sürdürürken, önünde parlak bir gelecek olduðunu, yaþamın kendisine sunduklarını demirbaþ olarak gördüðü zamanlarda, yılbaþından beþ hafta sonra, uzman olmasına on gün kala lenf kanseri olduðunu öðrendi.
O güne dek, benim için kanser hastalara tanı olarak söylediðim bir kelimeden ibaretti. Kanser ameliyatlarına girerdim, hastaların ameliyat sonrası bakımlarını yapardım, sonra da ilaç veya ıþın tedavisi için sevk yazardım, o kadar. Hastalıkla beraber ban-konun öbür tarafında nasıl bir yaþam olduðunu gördüm. O güne dek isim olarak bildiðim kimi ilaçların yan etkilerinin kiþiyi nasıl insanlıktan çıkardıðını yaþadım.
Baþlangıçta durumum için ümitsiz diyorlardı. Ama þanslıydım. Tedaviye yanıt verme-den de öte, yanımda hastalıðımı benimle paylaþan, bana yaþam hedefleri gösteren, hayatla baðlantımı kesmeme izin vermeyen, en kızgın olduðum zamanlarda sabırla beni dinleyen, en isyankar günlerimde bana anlayıþ gösteren baþta eþim olmak üzere tüm ailem vardı.
İyileþtikten sonra, yurt dıþında kanser üzerine çalıþma olanaðım oldu. Yurda döndükten sonra, uzun süre, hasta olmamın ve kanserle tanıþmamın, daha sonra bu dalda eðitim görmemin, iyileþmemdeki amaç olduðunu düþündüm. Artık uzman olmuþtum. Ameli-yatlar yapıyordum. Hastalarımla olabildiðince kiþisel olarak ilgilenmeye çalıþıyordum. Ama yine de bir þeyler eksik gibiydi. Bu eksikliðin kanserin psikolojik yönüne gerektiði kadar eðilmemem olduðunu yıllar içinde algıladım. Ondan sonra bu açıðımı elimden geldiðince kapamaya çalıþtım.

Prof. Dr. Ahmet Erözenci akademisyen, hekim, hasta ve hasta yakını olarak her yönüyle yaþadıðı "amansız hastalık" ve onun karþısında "biz"i, yani insanı irdeliyor bu kitapta. Hepimizin belleðinde yer etmiþ filmlerden alıntılarla, bilerek veya bilmeden büründüðümüz rol kalıplarının içinde hasta -hasta yakını- doktor üçgeninde, iletiþimin kanseri kafada yenmedeki rolünü, iyileþmeye giden yolda ne kadar önemli ve büyük bir adım olduðunu anlatıyor.