Beschreibung

12 Eylül 1980'in karabulutları Türkiye'yi karanlıklara sürüklerken, o yoksulluðun, o imkânsızlıkların, o haksızlıkların, o adaletsizliklerin ortasında cesaretiyle kendini var eden güçlü bir kadının hikâyesi...
'Ve unutma Zümrüt; tüm çiçekler yavaþ yavaþ, kırmızı güller çabuk solar.'
1980 yılının Mayıs ayında, Dilektaþı Mahallesi'ndeki aylardır boþ olan daireye genç bir adam taþındı. Tek baþınaydı, bir karısı veya çocukları yoktu. Kimseyle konuþmazdı ve soðuk çehresi, tenindeki yanıða benzer farklı renkte izleri, þüpheli hareketleri nedeniyle kimsenin de onunla konuþmaya niyeti pek yoktu. Mahalleli, dönemin þartlarını da göz önünde bulundurarak bu suskun ve gizemli adamın bir ajan olduðuna karar vermiþti. Adama kendi aralarında Dilsiz Ajan diye sesleniyorlardı.
Zümrüt Ayten Özsoy ise henüz yirmisine yeni basmıþtı. Altı çocuklu bir ailenin ikinci çocuðuydu. Hayat hakkında bilgisi bu aileyle ve bu mahalleyle sınırlıydı. Hayallerini baltalayan þey yoksulluk ve yoksulluðunun sebebi ise baþlarındaki sorumsuz babalarıydı. Çoðunlukla bu kalabalık mahallenin cıvıltısında ömrünün çürüyeceðini ve ailesine raðmen yapayalnız öleceðini düþünürdü. Onun için hayat, ıþıltılı bir oyun sahnesiydi ve bu sahne, akþam babası eve geldikten sonra perdelerini kapatarak karanlıða bürünürdü.
Ve bir gün Dilsiz Ajan nihayet konuþtu.
Zümrüt Ayten Özsoy ise hayallerine çok yakın olduðunun henüz farkında deðildi.