Beschreibung

Evet, her þey çürüyor, her þey... İnsanlar da çürümeyecekler mi?

Eylül de sanki bahara özlem duyan mahzun bir tazelik sanki üzerine çeken kıþın kendini yok etmek isteyen sonbaharın aksine
sonsuza kadar kalmak mücadelesi vardır. Fakat bunun için muhtaç olduðu þeylerden yoksun olduktan baþka kendisinde de direnç kalmamıþ ve tabiat bunu anlamıþ gibi acı bir bezginlik ve düþünceyle, üzerine çeken yalnızlıðın, matemin son acılıðıyla düþünüyor... Sanki ne kadar uðraþırsa uðraþsın, ne kadar direnirse dirensin, kıþın üstün geleceðini, artık her þeyin, her ümidin bittiðini buna katlanmak gerektiðini anlamaktan doðan bir korku ile aðlıyordur. Ne renk, ne koku... İþte yapraklar ölüyor... Rüzgar insafsız, yaðmur inatçı, her þey çürüyor. Oh, her þey çürüyor...

O zaman Eylül kendine doðada ilk korku ayı, faniliðin ilk hissedildiði ay, ilk faydasız ve yakıcı mücadele arzusu gibi, hayatın ne olduðunu anlayıp habersiz geçen güzel geçmiþin özlemiyle ilk boyun bükülmüþ bir ay gibi göründü. Ayaklarının altında çamurlanmıþ çürük yapraklara bakarak "Evet, her þey çürüyor...

Demek, biz de çürüyeceðiz?" diye düþündü. Demek ki çürüyecekti, o da çürüyecekti. Böyle, hiçbir mutluluk gelmeden, daha henüz beklerken, özellikle hayatının nasıl gafil geçmiþ olduðunu anladıktan sonra, artık bir þey de yapmak mümkün olmadıðını görerek, böyle çürümek, bitmek ona pek insafsız, pek acı geliyordu...