Beschreibung

Anılarımızın bir güncesini tutmamız gerekir; gönül güncesi, can gölgesinde hiçlik defterine yazılır. Çabamız, hiçlik defterine yazılanları okuma uðraþı olarak algılanmalıdır.

Varlıða gelen her þey, yani hayvan, aðaç, taþ-toprak, su-rüzgâr, doðal olarak insan da kendi öyküsünü anlatmanın-yazmanın hayalini kurar; bunu bir ölçüde baþarır da. Demek ki her þey bir öykü kitabıdır; bir anı defteri ya da güncedir. İnsan söz konusu olduðunda o bir gönül defteridir ya da gönül güncesidir. İnsan okunacak en büyük kitaptır, derken gönül defterinde yazılanlar anlatılmak istenir.

Bedene davranmak, bedene girmek anlamını taþır; bunu da hiçlik diye tanımladıðımız içimizi "nesnelleþtirmeden" yapamayız. Nesnelleþtirme iþini gerçekleþtirdiðimizde bedenimize girebilecek en uygun noktayı saptamıþ oluruz: O noktadan kendimize dokunduðumuzda bedenimiz kapısını bize açar; gireriz kendimiz kendi içimize ve bir güzel seviþiriz kendimizle; insana özgü sesler çıkmaya baþlar; bu sesler, bizim seviþme seslerimizdir. Sesleri çözdüðümüzde bunun bilme kültürünün deðil, deðiþtirme kültürünün bir parçası olduðunu hemen anlarız.