Beschreibung

Anılarımızın bir güncesini tutmamız gerekir; gönül güncesi, can gölgesinde hiçlik defterine yazılır. Çabamız, hiçlik defterine yazılanları okuma uðraþı olarak algılanmalıdır.

Yeryüzü gövdemizi geri çaðırdıðında, yani acıktım, dediðinde; son âþıðımız ölüm ile buluþuruz. Yaþarken bize baðırmıþ mıydı ölüm, azarlamıþ mıydı bizi?, diye düþünürüz. Tam hatırlayamasak da yapmıþ da olabilir yargısı çakılır beynimize: Çünkü ölüm, yaþama baðırma hakkını hep kendinde görmüþtür. Son aþkımız ölümle seviþtiðimizde hiçleþiriz; kusursuz duruma gelerek doðuran hiçliðin bir parçası, yani ölüm oluruz. Artık yaþama yaþam verebiliriz.

Hiçliðin gölgesi yaþam olduðuna göre ölüm yaþama âþıktır. Söylencelerde kimi kez gölgelerin korktuðuna tanık oluruz: O zaman soralım; gölgeler korkar mı?, diye. Gölgelerin korkusu þüphesiz bir gerçekliktir. Canın gölgesi beden, bedenin gölgesi can ise eðer ölüm dediðimiz þey can gölgesinin iptalidir. Geriye bedenin gölgesi kalır. Canın gölgesi durumunda iken yani yaþarken nasıl korktuðumuzu ya da korkunun ne olduðunu hemen algılarız. Öyleyse ölümden sonra geride kalan can, yani bedenin gölgesi de korkar: Bir bedene sahip olamama korkusu gölgenin temel endiþesidir. Öyleyse geride kalanlar ölenleri -Beden Beden, diye feryat ettirmemelidir.

Ölmeden evvel ölmek ise yaþarken ölümle aþk yaþamaktır, ölümle seviþmektir. Yaþarken ölümle zamanı birlikte yuttular algısını öne aldıðımızda bu iliþkinin çocuðunu beklemek onların hakkıdır, deriz. Burada çocuk kültürel bir berekettir.