Beschreibung

Güçlü bir ıþık getirmelerini istedi. Iþıðı getirdiler ama getirdikleri bu ıþık çok zayıftı ve yine bir þey görülmüyordu. Öðretmeni Ahmet Tekin tereddütte kalmıþtı ve öldürülen bu þahsın kimliði konusunda, emin olmadan kesin bir þey söylemek istemiyordu, daha güçlü bir ıþık getirmelerini istedi yeniden; ıþıðı az sonra getirdiklerinde yerde sırtüstü yatan ölünün yüzüne tuttular. Yukarıdan tutmaya çalıþtıkları ıþıðın altında ölünün birdenbire aydınlanan yüzü kanlar içindeydi.

´Ama yine de tanıdım,´ diye anlatacaktı Uður´un öðretmeni, sonradan: ´Bu, komþumuz Ahmet
Kaymaz, öbür tarafta yüzükoyun yatan da oðlu Uður Kaymaz´dır dedim.´

´İþte bu Uður´un yıldızı, bu da Ahmet´in,´ dedikleri, en parlak, en ıþıltılı olan yıldızları belki de bir gece sonra gökyüzünde arayıp bulamadıklarında derin bir kedere kapılıyor çocuklar ve sarı sıcak gecelerde, baþlarını koydukları yastıkları ıslanıyor gözyaþlarıyla. Uður artık onlar için gökyüzünde dolanıp duran bir parıltılı yıldız gibi...

Etrafına saçtıðı ıþık, öbür yıldızları bile aydınlatan kocaman bir yıldız Uður...