Beschreibung

İçi burkan, yürek acıtan kelimeler vardır. Gelip yerleþiverirler kalbin en sızlamaya hazır noktasına. Ama ayrılıða dair olanlar hep baþköþede. Veda... Neler neler anlatmaz ki tek baþına bile. Ayrılık, hüzün, acı, gitmeler, yalnızlık, terk edilmiþlik, boþluk, boðazda düðümlenen hıçkırık... Bazen de bu iki hece koca bir hikâyeyi film þeridi gibi serer gözler önüne.
Her veda bahardır aslında. İlkbahar ya da sonbahar... bazen ardından dallar çiçeðe durur, ısıtmaya baþlar güneþ; bazen iliklerimize dek üþür, yaprak dökeriz.
Ama "biz koþu bittikten sonra da koþan atlarız." diyen Üstad Sezai Karakoç duruþu yakıþır bize en çok.
Bitenler olabilir, gidenler ya da yitenler... Bir dönüm noktası olur o zaman o vedalar. Bitmek ya da el-Baki'ye tevekkül etmek arasında. Küllerinden doðan Zümrüd-ü Ankâ kuþu olmak yanıp küle dönmeye muhtaçtır çünkü..