Beschreibung

'Kendimi senden su¨rgu¨n ettim. Sense buna izin verdin. Sen Rilke'nin meleği değilsin! O ki gökleri artık sevmiyor ve ait olduğu insan onu serbest bıraktığında, yu¨zu¨nu¨ özlemle ona doğru eğiyor. – Ama belki bu da benim suçum. Yaradılışında sana çok az alan bıraktım, fazla hareket edemedin. Senin biricik hareketinin bana yönelmek olacağını du¨şu¨nemedim. Anımsıyor musun sana gu¨lu¨msemeyi yasaklayışımı? Ben suskudan bir melek olmanı arzu etmiştim. Belki de sen arada sırada bana dokundun; kim bilebilir bunu? Ama benim sözlerim kaskatı yaptı seni ve aramızda bir vadi oyup deşti. Ben bunu fark ettiğimdeyse, sen çoktan kendi mesafene çekilip mermerleşmiştin, senin o taşlaşmış halde kalmayıp, uzuvlarınla çözu¨nu¨p ısınmaya başladığını görmek için yoluma devam etmek zorunda kaldım, […] – Susabilseydim, her şey öylesine kolay olurdu ki. Yalnızca söze dökmeden önce sahiptim sana. Ve seni kendimden dışarıya yerleştirdiğimde, sen bir imge haline gelip artık yalnızca benim du¨şu¨ncemde yaşıyor olmadığındaysa, tu¨mden yitirdim seni.'